Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας

Η Λίσμπετ Σαλάντερ καταστρώνει την εκδίκησή της απέναντι στον άνθρωπο που προσπάθησε να τη σκοτώσει και στις κυβερνητικές οργανώσεις που παραλίγο να καταστρέψουν τη ζωή της. Αλλά η αποστολή της δεν είναι εύκολη. Γιατί μετά τη σφαίρα που δέχτηκε στο κεφάλι, νοσηλεύεται στην Εντατική υπό στενή επιτήρηση, και όταν βγει θα οδηγηθεί στο δικαστήριο κατηγορούμενη για τρεις φόνους και μία απόπειρα δολοφονίας. Με τη βοήθεια του δημοσιογράφου Μίκαελ Μπλούμκβιστ και των συνεργατών του στο περιοδικό Μιλένιουμ, η Λίσμπετ θα πρέπει να αποδείξει την αθωότητά της αλλά και να καταγγείλει τους διεφθαρμένους πολιτικούς που έχουν αφήσει τους αδύναμους να γίνουν θύματα βίας και κατάχρησης. Θύμα και η ίδια, η Λίσμπετ είναι έτοιμη να αντεπιτεθεί και να αγωνιστεί με νύχια και με δόντια. Ένα μνημειώδες πολιτικοοικονομικό αλλά και ερωτικό θρίλερ που προκάλεσε αίσθηση σε όλη την Ευρώπη! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Το Κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας είναι το απόλυτο σίκουελ. Βασικά θέματα και πρωταγωνιστικά πρόσωπα από τα δύο προηγούμενα βιβλία- Το κορίτσι με το τατουάζ και Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά - διαγράφουν τις συναρπαστικές τροχιές μιας σύνθετης και πολυπρόσωπης περιπέτειας κλείνοντας τα αφηγηματικά ζητούμενα με κάθαρση και δικαιοσύνη, και αφήνοντας ανοικτά μονάχα τα δυσεπίλυτα ανθρώπινα. Αξιοσημείωτο; Οι 800 σελίδες με τις παράλληλες ιστορίες διαβάζονται με αυξανόμενο ενδιαφέρον. Ο καλός τεχνίτης στις μεγάλες κατασκευές φαίνεται. (Εριφύλη Μαρωνίτη, Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο, 30/4/2010) Στο βιβλίο αυτό, σε πείσμα του μεγάλου του όγκου που αυξάνει τον κίνδυνο να χαλαρώσουν οι δεσμοί της πλοκής, η απίθανη Λίσμπετ Σαλάντερ, ένα κορίτσι μόλις 27 χρόνων, με μια σταλιά μπόι που δεν ξεπερνά το ένα και πενήντα, θα δημιουργήσει έναν στρόβιλο ενδιαφέροντος που θα απογειώσει την ανάγνωση. Ο συγγραφέας δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει παλιά γνωστά υλικά, θα έλεγα και πολυφορεμένα, με δάνεια από την κατασκοπεία, τον Ψυχρό Πόλεμο, τον απόλυτο κυνισμό, αλλά και τον σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών, χαρίζοντάς τους ωστόσο μια σπάνια ζωντάνια και μια πρωτοτυπία. (Ξενοφών Μπρουντζάκης, Το Ποντίκι, 20/5/2010)