Περί Ισίδος και Οσίριδος

Αυτό που ξεχωρίζει τον Πλούταρχο από τους υπόλοιπους Έλληνες συγγραφείς, που ασχολήθηκαν με την Αίγυπτο και τους θεούς της, είναι το ενδιαφέρον του για την αιγυπτιακή γλώσσα, καθώς και η ετυμολογία που χρησιμοποιεί για να αποδώσει και να εμβαθύνει στην αλληγορική και συμβολική ερμηνεία τους. Η Αιγυπτιακή είναι γλώσσα με διάφορες, διαδοχικές ή παράλληλες γραφές (ιερογλυφική, ιερατική, δημοτική, κοπτική), αλλά ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιλογή της γραφής στην οποία παραπέμπει ο Πλούταρχος. Στην Αίγυπτο της ελληνορωμαϊκής εποχής συνυπάρχουν η ιερογλυφική, η ιερατική και η δημοτική· η τελευταία είναι η επικρατούσα γραφή. Το έργο Περί Ίσιδος και Οσίριδος γράφτηκε περίπου το 120 μ. Χ.· και παρ' όλα αυτά, οι γλωσσολογικές αναφορές του Πλουτάρχου παραπέμπουν πάντοτε στην ιερογλυφική και μάλιστα σε μια φάση της πολύ αρχαιότερη από αυτήν που επιζούσε και εχρησιμοποιείτο κατά την εποχή του. Η πραγματεία του αυτή αναπτύσσεται ως διάλογος - μονόλογος προς την νεαρή Κλέα, την αρχιέρεια των Θυιάδων στους Δελφούς, μυημένη και στα Οσιριακά μυστήρια. Σε αυτήν ο Πλούταρχος αφιερώνει την πραγματεία του, θεωρώντας ότι η παράλληλη σχέση της με τις δύο θρησκείες αποτελεί ουσιαστικό εφόδιο για την κατανόηση της αληθινής ταυτότητας του θείου στοιχείου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)