Φάουστ

Πάλι σιμώνετε, μορφές τρεμάμενες, σε αντάρα, Σεις που φανήκατε άλλοτε μπρος στη θολή ματιά. Να προσπαθήσω να σας πιάσω την φορά αυτήν άρα; Τρέφω μια φαντασίωση τέτοια ακόμα στην καρδιά; Ορμάτε μπρος! Να με κυριεύσετε είμαι όλος λαχτάρα, Καθώς μου βγαίνετε από ομίχλη κι από καταχνιά. Το στήθος μου νιώθω νεανικό να σείει σφρίγος Καθώς της μαγικής σας αύρας με διαπνέει το ρίγος. [...] (Από την έκδοση)