36 pokoi

36 pokoi zaciera granice między opowiadaniem a prozą poetycką. Książka powstała z osobistych przeżyć, lecz sens skrywa w metaforach, zapuszczając się w senne krajobrazy, które łączy synestezja - coś o ceglanym kolorze. Bartoszek rezygnuje z linearnej fabuły, wybiera formę otwartą i fragmentaryczną, opartą na ciągu skojarzeń i powracających motywach. Każda kolejna lektura odsłania nowe powiązania między rozrzuconymi tropami. Odwołując się do tradycji ekfrazy, autorka swobodnie przechodzi między literaturą a malarstwem - własnym i artystów ze swojego kręgu - przenosząc nas do sfery pogranicza. Opowiadania od pierwszych zdań zachęcają do wejścia w przepastną przestrzeń pamięci i wizji. W sam jej środek.