Η έρημη γη

Το 1922, annus mirabilis της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, ο Τ. Σ. Έλιοτ δημοσίευσε το πιο συζητημένο, ίσως, ποίημα του 20ού αιώνα: " The Waste Land: Ο Ερημότοπος" του Τάκη Παπατσώνη, " Η Έρημη Χώρα" του Γιώργου Σεφέρη, " Η Ρημαγμένη Γη" του Κλείτου Κύρου. Ας ειπωθεί ακόμα, και ως μνήμη Διονυσίου Σολωμου, " Η Έρημη Γη". Η τεχνική του θυμίζει μοντερνιστικό μοντάζ σε μια εποχή που ο κινηματογράφος δεν είχε αναγάγει ακόμη τη συρραφή εικόνων σε τέχνη. Αν ο Τζέιμς Τζόυς εικονίζει τις μεταβολές μιας συνείδησης μέσα σε μία μέρα (Οδυσσέας, 1922), ή ο Πωλ Βαλερύ σε μία νύχτα (Νεαρή μοίρα, 1917), ο Έλιοτ συρράπτει σε τετράδιο τις μεγάλες ρωγμές και τα χάσματα της γηρασμένης ηπείρου στα τελευταία 2. 000 χρόνια. « Από τις σπουδαιότερες δέκα εννέα σελίδες που γράφτηκαν ποτέ στην αγγλική γλώσσα», έκρινε ο Έζρα Πάουντ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)