Spotkanie z Mariam

Ten niewielki zbiór myśli Świętej Palestynki jest swoistym szkicem do jej portretu duchowego. Kiedy czytam wybrane w tym tomiku słowa, widzę ją niemal, jak siedząc na schodach w ogrodzie naszego klasztoru albo na rekreacji, albo pod dopiero co przesadzoną oliwką, dzisiaj wielką i rozłożystą, a może na tarasie naszego domu, z którego rozciąga się wspaniały widok na góry Moabu, dyktuje któryś ze swoich listów. Potężną wielkością Małej Arabki – wielkością wyłaniającą się niemal z każdego z listów – jest jej całkowite ogołocenie, ubóstwo, wyzbycie się wszystkiego aż do zapomnienia o sobie. Nazywając siebie „ Maleńkim Nic”, najmocniej oddała Pawłowe: „ Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20). s. Maria Lucyna od Krzyża, Betlejem Droga błogosławiona Mariam! Gdy kończę pisać te słowa, to mnie, małej polskiej karmelitance, którą Boży Duch tak niespodziewanie „ przywiał” tu na Wzgórze Dawidowe, do Twojego domu, przychodzi na myśl, że jestem Ci sama winna list, w którym opowiedziałabym Ci o naszej pięknej wspólnocie, o naszym kapelanie ojcu Luigim, muzułmańskich sąsiadach, Matce Teresie w Hadassie i rozmowach z lekarzami, którzy dobrze mówią po rosyjsku, i o Twoich biednych ziomkach, odgrodzonych od świata ośmiometrowym murem. Zrobię to kiedyś, obiecuję. Tymczasem modlę się razem z Tobą, Maleńka, modlitwą, która także zachowała się w Twoich listach: „ Panie Jezu, przez Twoje ojcowskie, godne uwielbienia Serce, przez wzgląd na Twoje Imię i Twoją Miłość dla człowieka, zachowaj Twój dom! I aby Twoje Imię było wychwalane przez wszystkie wieki, spraw, aby Twój Święty Duch i Twoje Serce zatrzymały się [zstąpiły] i panowały na zawsze nad nami!”. Dobranoc, Mariam. Tisbah ‘alá khayr, Mariam! s. Maria Lucyna od Krzyża Karmel Dzieciątka Jezus