"Spacerownik Mielecki"

" Spacerownik, to przede wszystkim opowiadanie o Mielcu, jaki poznałem z opowiadań moich Dziadków, Rodziców i znanych mi starych mieszkańców miasta. To wreszcie gawęda o Mielcu, jaki zapamiętałem sprzed pół wieku. To głównie 100 lat z życia Mielca, lat z przedziału 1870 - 1970. Jednak narracja książki, spotykane po drodze miejsca, każą czasem wykroczyć daleko poza ten przedział - do prehistorii sprzed kilku tysięcy lat, do okresu lokacji Mielca lub w drugą stronę: do wieku XXI. (...) Do tej pory nie miał Mielec zbyt wiele szczęścia do drukowanych bedekerów. Niedościgłym wzorcem jest tu opracowanie Jerzego Skrzypczaka i Józefa Witka " Mielec wczoraj i dziś. Wędrówki po mieście" z 2010 r., które nie ma jednak formy przewodnika, lecz jest encyklopedyczną prezentacją ulic w mieście. (...) Pracę swoją postanowiłem bogato uzupełnić o stare fotografie miejsc, po których prowadzę spacer, aby Wycieczkowicz/ Czytelnik mógł sobie wyrobić pojęcie, co wypiękniało, co zbrzydło, a co bezpowrotnie utraciliśmy." - autor " A teraz oto zaprasza nas - czytelników w podróż, by pospacerować z rzeczonym spacerownikiem, w ręce (lub w kieszeni) na piechotę, najlepiej wybierając jedną z proponowanych przez siebie tras, po ulicach, uliczkach, załukach i podwórkach, placach i placykach, skwerach czy zogatach i chłonąć historie tamtego starego Mielca, które opowiada na stronach. Nie przesadza z opisami. Daje krótkie i celne odnośniki, które w zupełności wystarczają, ale gdzie trzeba, pojawia się i dłuższa narracja. Skrupulatnie odnotowuje zmieniające się nazwy ulic, instytucji, wygląd budynków, stosunki właścicielskie. Wtrąca przy tym zasłyszane dykteryjki, dorzuca drobne smaczki. Rozkoszuje się Mielcem i światem minionym, którego już nie ma. Smakuje architekturę i jej detale, gdy na to zasługują. A czasem są to miejsca niezwykłe, nieodkryte! Pojawia się tu i ówdzie słowo: " nieistniejące". (...) - dr Jerzy Skrzypczak, dyrektor Muzeum Regionalnego SCK w Mielcu, redaktor naczelny " Rocznika Mieleckiego" Całość dopełniają starannie dobrane fotografie, pochodzące z Muzeum Historii Fotografii " Jadernówka", Narodowego Archiwum Cyfrowego, zbiorów Józefa Witka, zbiorów Bartosza Kazany i zbiorów własnych autora, które uzupełniają narrację.