Wspomnienia dowódcy 2. Pułku Pancernego 1. Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka " Wszyscy zdajemy sobie sprawę z powagi położenia. Nastrój w sztabie Brygady poważny. Telefoniczna łączność funkcjonuje słabo. Radiowe meldunki od oddziału wydzielonego 21. Pułku Ułanów są złe. Pułk ma bardzo duże straty i cofa się z Wilkowiecka na Mokrą. Tu organizuje się dorywczo obronnie, obsadzając zabudowania. Jedynie na wysokim kamiennym wzgórzu pod Wilkowieckiem pozostaje szwadron por. Kantora (263). Broni się zażarcie odrzucając pierwsze fale niemieckich czołgów, które nie mogąc zdobyć wzgórza obchodzą go poza zasięgiem jego broni, kierując się na wielką polaną trzech przysiółków Mokrej.[...] Ta bateria i będące w jej osłonie 4 Szwadron 12. Pułku Ułanów (przydzielony do oddziału wydzielonego 21. puł.) rozbijają siedem czołgów. Te czołgi palą się, reszta wycofuje się."
