Wychowanie młodzieży w nauczaniu Jorgego Maria Bergoglia – papieża Franciszka

Pan S. Olczyk poprawnie podkreśla, że papieskie rozumienie wychowania odnosi się do całokształtu sposobów i procesów pomagających istocie ludzkiej, szczególnie przez interakcje osobowe, rozwijać oraz urzeczywistniać swoje człowieczeństwo. W tym znaczeniu, pozostając odkrywaniem i realizowaniem wszystkiego, co człowiek winien doskonalić, aby przeżyć życie zgodnie ze swoim powołaniem, wychowanie jest budzeniem w człowieku tego, co ludzkie, dążeniem do pełni człowieczeństwa oraz wzajemnym obdarzeniem się człowieczeństwem. Prof. dr hab. Elżbieta Osewska – fragment recenzji Autor wykazał, że skuteczność formacji/duszpasterstwa młodzieży papież Franciszek uzależnia od harmonijnego współdziałania całej wspólnoty, „ w szczególności zaś rodziny, w których młodzi są szczególną wartością; pokolenie osób najstarszych – niezwykle cennych dla swych wnuków, bowiem przekazują im oni drogowskazy życiowe i wreszcie społeczności lokalne, w których i dla których te rodziny funkcjonują”. (…) Autor nie tylko podjął próbę odczytania oryginalności przesłania papieża Franciszka, co już samo w sobie w Polsce jest nowością, ale też pokazał genezę takiego sposobu interpretowania fenomenu młodzieży i jej wychowania. Prof. dr hab. Zbigniew Marek SJ – fragment recenzji Autor identyfikuje (…) bardzo trafnie, że proponowany przez papieża model pracy duszpasterskiej z młodymi to „ model towarzyszenia i rozeznawania”. Taki sposób bycia z młodzieżą umożliwia likwidację przestarzałych form pracy, nietrafiający w potrzeby i możliwości współczesnego pokolenia młodych. Jednocześnie Franciszek (…) nieustannie zachęca młodzież do korzystania z depozytu zgromadzonego przez pokolenia starszych, w szczególności dziadków. Zachęta ta ma istotne znaczenie kulturowe i więziotwórcze w czasach, gdy komunikacja międzypokoleniowa jest bardzo utrudniona (…). Dr. hab. Lucyna Dziaczkowska – fragment recenzji