O Architekturze. Szkice pisane i rysowane

Książka Sławomira Gzella „ O Architekturze. Szkice pisane i rysowane” jest zbiorem esejów o różnorodnych aspektach projektowania architektury i patrzenia na nią. Autor, mając na celu wyjaśnienie czym dla niego jest tytułowa architektura, nie podaje prostych definicji. Zaprasza czytelnika do sformułowania własnej opinii o tym. Zmieniając punkty widzenia, tematy, podaje mnóstwo faktów opisując je dość subiektywnie. Można powiedzieć, że myli tropy. Sławomir Gzell jako doświadczony dydaktyk – profesor architektury i urbanistyki na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej – wie, że większą wartość ma samodzielne dojście do prawdy, niż podanie jej w ostatecznej i niepodważalnej wersji. Tej zresztą w architekturze jako sztuce nie ma i być nie może. Tekstom towarzyszą autorskie rysunki. Pospiesznie wykonywane szkice, służą zapisaniu myśli, jakie pojawiają się, gdy coś jest warte zapamiętania. Niektóre są związane z tekstem, któremu towarzyszą, ale to nie jest ich najważniejsza rola. Ilustrują one zakres zainteresowań autora i pod tym kątem warto im się przyjrzeć. „ Dzieło Architekta można oceniać obiektywnie: to metafora naszej cywilizacji, wielki sampling, słodycz nadziei zaprawiona skreczami (kiedyś mówiło się o dysonansie u Bacha),mariaż grafiki komputerowej i stylistyki kina z Hongkongu, neogotycka elegancja scen przemocy i śmierci. Dzieło Architekta można oceniać surowo: same mechanicznie łączone cytaty tworzące razem kulturowy śmietnik, gabinet strachów, łamigłówka dla infantylnych, pop-kulturowych maniaków. Ale takie czy inne oceny nie mają znaczenia, matrix jest faktem, Architekt zrobił coś, o czym marzyły przed nim pokolenia architektów: zbudował co chciał, i stworzył ludzi pasujących do tej budowli.” – pisze Sławomir Gzell w rozdziale pt. Spokojnie, to tylko architektura.