W każdym drzewie noc

Wiersze Sławy Sibigi to wywiedziona z (uprawianej przez nią także) formy haiku: skrótowość. Estetyczny minimalizm. Wyczulenie na paradoks. Ale poezja jest obecna w tych tekstach nie z powodu stosowanego sposobu. Autorka potrafiła przywołać ją i zatrzymać dzięki nietuzinkowej wrażliwości na " rzeczywistość nieoczywistości". Czasem odwrotnie. Kilka uderzeń cieniutkim pędzelkiem. Mocniejsza plama. Muśnięcie. Krople, kropelki, zaniechanie spodziewanego gestu. Terytorium kosmicznych możliwości na mapce rejestrującej bardziej zamiar niż jakiekolwiek rozwinięcie. A jednak POEZJA! Tak dużo POEZJI... Spoza słów, spoza mozolnych konstrukcji, spoza mnożonych i dodawanych " zagrań". Bardzo subtelna, oryginalna i... emocjonalna mimo swej dyskrecji liryka.