Książka profesora Sznola stanowi ukoronowanie jego pasji historycznych i jest oddaniem czci szlachetnym i uczciwym ludziom nauki, których istotnie śmiało można nazwać bohaterami. Pokazuje też ludzi nikczemnych. Przede wszystkim jednak jest wielkim oskarżeniem systemu, deprawującego ludzi i niweczącego naukę. Autor przedstawia w niej sylwetki biologów rosyjskich na tle wydarzeń historycznych. Koncentruje się głównie na tragedii rosyjskich genetyków i zagładzie genetyki w latach 1940-1950 oraz konsekwencjach tych wydarzeń. Książka jest subiektywną i niekiedy może zbyt emocjonalną relacją. Głównym jej motywem są możliwości wyborów moralnych w sytuacjach ekstremalnych zaistniałych w czasach stalinizmu.
