W okresie wojen z ludami germańskimi, Marek Aureliusz (121-180 n. e.) spisuje swoje refleksje na temat sensu istnienia i działania. Wyłania się z nich zarówno żal cesarza - jako że nie miał wystarczająco dużo czasu, aby poświęcić się filozofii z należytą głębią - jak i ścieżka filozoficzna, która wśród zmartwień, rozczarowań i próżności świata poszukuje bezpiecznego schronienia we wnętrzu duszy. Podążając biegiem rozmyślań, nasłuchując echa dialogu Marka Aureliusza z samym sobą, widzimy jak rozwija się skomplikowane i ciasno splecione połączenie filozofii, moralności i polityki, na których ukonstytuowała się kultura Zachodu.
