Wiek XX zwykło się nazywać wiekiem Kościoła” ze względu na ogromne zmiany, jakie zaszły w tym okresie w eklezjologii. Centralnym wydarzeniem, w którym owe zmiany zaznaczyły się najwyraźniej, był Sobór Watykański II. Nowe, soborowe spojrzenie na prawdę o Kościele w dużej mierze było owocem twórczej pracy francuskiego dominikanina Yves’a Congara. Nowość jego myśli eklezjologicznej polegała głównie na przełamywaniu dotychczasowej hierarchologicznej wizji Kościoła, zredukowanej do hierarchii. Ujęcie Congara odchodziło od czystej eklezjologii instytucji” ku eklezjologii integralnej”, jednoczącej wkład osobisty chrześcijanina z tym, co zostało ustanowione. W jego koncepcji eklezjologicznej zarysował się swoisty obraz Kościoła – obraz odnowiony na podstawie danych biblijnych oraz licznych świadectw starożytności chrześcijańskiej i średniowiecza. Obecna jest w nim istotna właściwość Kościoła – kolegialność, wypływająca z jego najgłębszej natury, funkcjonująca wprawdzie w życiu Kościoła od samych jego początków, ale nie zawsze w wystarczającym stopniu uświadamiana i wykorzystywana.
