Niniejsza praca omawia wyniki badań socjologicznych, przeprowadzonych na Białorusi w 2003 r. na próbie 860 osób w wylosowanych 43 parafiach (spośród ok. 370 tam istniejących). Celem badań było poznanie opinii wiernych Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego w tym kraju, dotyczących takich kwestii, jak: preferowany język w kościele, postawy wobec języka polskiego w różnych pokoleniach, uwarunkowania owych postaw, percepcja zmian zachodzących w dziedzinie języka, polegających na odgórnym wprowadzaniu do liturgii języka białoruskiego, a ograniczaniu zasięgu języka polskiego. Badania wykazały, że 63% katolików na Białorusi uważa się obecnie za Polaków: w diecezji grodzieńskiej 80%, w pińskiej – 70%, w witebskiej – 57%, a w archidiecezji mińsko-mohylewskiej – 35%. Dla ludności polskiej w tym kraju język polski w życiu religijnym i w systemie wyznawanych przez nią wartości zachował bardzo wysoką rangę. Narastający brak tego języka w kościołach prowadzi w konsekwencji do nasilania się procesu zmian dotychczasowej, polskiej samoidentyfikacji narodowej wiernych – szczególnie wśród młodszego pokolenia – na inną.
