Oniemiała ze zdumienia młoda pracownica nauki pochyliła się nad swoim znaleziskem, niczym archeolog zskoczony własnym, wiekopomnym odkryciem. Wpatrywała się w oblicze człowieka, którego portret winien już od dwóch dni wisieć w każdym urzędowym miejscu... Miała okazję porównać go z oryginałem. Przecież i tu, do biura Instytutu Renowacji Historii, dotarł ów obraz uosobionej w tym człowieku władzy. Nie na darmo na rok przed terminem typowano kandydata w licznych komputerowych sondażach, sprawdzano i porównywano dane i wyniki, aby mieć absolutną pewność, że władzę obejmuje najlepszy z najlepszych. Wszystko to w niczym nie zmieniało powtarzającej się historii: żaden ze sprawujących najwyższy urząd w Polsce nie doczekał dotychczas spokojnie końca swojej kadencji. [fragment]
