Roland Barthes (1915–1980), wszechstronny francuski interpretator kultury, w „ Mitologiach”, jednej z pierwszych swoich książek (1957), tropi „ mity codzienności”, jakie („ mieszczańska”, tj. osadzona w kulturze) społeczność nieustannie produkuje. Wszystko „ obraca się w mit” w specyficznym sensie tego pojęcia. Dla Barthes’a mit nie jest jakąś fundamentalną opowieścią, lecz nową jednostką sensu nadbudowaną nad zwykłymi znaczeniami – może być rzeczą, fotografią, tekstem. Od tego wczesnego rozpoznania mityczności naszego życia był już tylko krok do postrukturalistyczych symulaków, imitacji i irrealności. „ Mitologie” są w tym sensie kanonem w historii humanistyki II połowy XX wieku, a zarazem błyskotliwie, czasem anegdotycznie ukazaną panoramą współczesnej codzienności.
