Człowiek matematyczny i inne eseje

Robert Musil (1880–1942),austriacki prozaik i dramaturg. Inżynier, asystent w Wyższej Szkole Technicznej. Doktor filozofii. Uczestnik I wojny światowej. Zmarł na emigracji w Szwajcarii. Opublikował m. in.: „ Niepokoje wychowanka Törlessa” (1906),„ Trzy kobiety” (1924),„ Człowieka bez właściwości”, 3 t. (1930, 1932, 1943). „ Człowiek matematyczny...” – wybór esejów, przemówień, fragmentów dziennika, notatek – ukazuje oryginalność myślenia Musila jako krytyka literatury i kultury. Musil nie jest ani konserwatystą, ani człowiekiem lewicy, ani demokratą, ani socjalistą. Gardzi jałowym marzycielstwem. Tęskni za Niemożliwością, która godzi w bezmyślną powagę rzeczy uznanych za niewzruszone. Nie waha się sformułować prowokacyjnie brzmiącej tezy, że kultura nie jest związana z żadną formą polityczną i nie należy jej losu wiązać na stałe z demokracją parlamentarną. Myśl Musila nie mieści się ani w tradycji Kartezjańskiej „ Rozprawy o metodzie”, z jej kultem jasności i precyzji, ani w tradycji Heglowskiej dialektyki, pojmującej dzieje ducha jako wznoszenie się ku formom coraz doskonalszym; zdumiewa dokładnością niedokładności.