W ogóle nic nie wygląda, jak w łzawych serialach. Po pierwsze to nie Lara chciała dziecka, lecz jej mąż Andrew, po drugie, nawet gdyby chciała od razu przytulić i nakarmić tę sino-czerwoną istotę z oczami pozlepianymi czymś o konsystencji wazeliny, to i tak byłoby to niemożliwe z powodu znieczulenia zewnątrzoponowego, a po trzecie szybko się okazuje, że poród to dopiero początek toru przeszkód, jaki musi pokonać każda młoda matka. Na jego trasie naturalnie znajduje się depresja poporodowa, przerażenie wyglądem własnego ciała, senność, koszmarny ból sutków i odwiedziny żywcem wyjętej z Przeminęło z wiatrem murzyńskiej niani. No może z małym wyjątkiem – piastunka Scarlett w wolnych chwilach nie odprawiała nad dzieckiem czarów wudu. Na domiar złego bieg przełajowy Lary obfituje w szczególne atrakcje. Nagle odnajduje się jej dawno niewidziany ojciec i to śmiertelnie zakochany w byłej striptizerce, Andrew zaczyna mieć dość ciągłych awantur, a znajome z zajęć „ Mama i ja” ani trochę nie ułatwiają Larze powrotu do pracy. Lara już wie, że cokolwiek znajduje się na końcu wyścigu nazywanego macierzyństwem, na pewno zupełnie nie przypomina rubryki „ Dzieci Gwiazd” w magazynie „ People”. Jeśli jednak na tej mecie czeka szczęście i miłość wiecznie rozwrzeszczanej córki, to jej matka musi ten cel osiągnąć jak najprędzej. Również we własnym interesie.
