W skład tego tomu wchodzą dwie nowele, których głównymi bohaterami są kobiety „ znikome”, właściwie „ z marginesu”. Można uznać je za jednostki niszowe, ale ich wyjątkowość objawia się w sprawczości werbalnej, w mocy języka, która pozwala im przekroczyć swój własny niepewny i nieszczęśliwy byt. Czytelnik przyjmuje rolę cichego słuchacza wykładu o „ filozofii życia” osób na co dzień niewidzialnych i niemych: kobiety opowiadającej o losach dwojga ludzi, którzy wyprowadzili się do odludnego miejsca, i sparaliżowanej dziewczyny, która kontaktuje się ze swoją matką za pomocą listów. Wojasiński, wybitny prozaik i dramaturg, po raz kolejny udowadnia istotę literatury, znaczenie każdego pojedynczego słowa oraz to, że śledzenie pięknie napisanych analiz, rozliczeń, podsumowań czy refleksji może doprowadzić do przewartościowania intelektualnego i samodzielnych poszukiwań filozoficznych.