Stanisław Wokulski nie popełnił samobójstwa, nie zginął w ruinach Zasławia, a Izabela Łęcka ani nie schroniła się w klasztorze, ani nie rzuciła w wir nowych romansów. Autorzy wiedzą o tym z najpewniejszego źródła, odnaleziony został bowiem rękopis P. S. Wirskiego, dawnego rządcy kamienicy kupionej przez Wokulskiego. Ów Pan żywo interesował się dziejami swego dobroczyńcy i spisywał dalsze dzieje Pana Stanisława i jego wybranki, a cała Warszawa żyła tym na przełomie 1879 i 1880 r., a i długo jeszcze potem...
