Położony na uboczu głównych szlaków komunikacyjnych Bałtyk jest akwenem szczególnego rodzaju. Pomimo niezbyt atrakcyjnych warunków hydrogeograficznych był od wieków rejonem ożywionych stosunków politycznych i gospodarczych. Morze Bałtyckie, od początku tworzenia się państwowości krajów go otaczających, był obszarem intensywnej wymiany handlowej, przerwanej staraniami o hegemonię na jego wodach. Po roku 1990 jego znaczenie niepomiernie wzrosły ze względu na realizowane na obszarze jego zlewiska europejskie procesy stabilizacyjne. Prezentowana praca koncentruje się na przedstawieniu głównych procesów stabilizujących sytuację polityczną w subregionie bałtyckim po roku 1990 oraz określeniu ich wpływu na kształt doktryn obronnych państw zlewiska Bałtyku oraz koncepcje użycia ich najistotniejszych elementów składowych - jakimi są siły morskie. W wypadku państw akwenu Morza Bałtyckiego siły te nie tylko wypełniają zadania stricte obronne, ale pełnią również funkcje elementów realizowanej polityki stabilizowania sytuacji politycznej na kontynencie europejskim. Stanowią także czynniki reagowania kryzysowego i skutecznego oddziaływania na zaistniałe sytuacje kryzysogenne. Autor w tej publikacji prezentuje założenia doktryn obronnych państw bałtyckich, przedstawiając zarówno przedsięwzięcia realizowane w celu stabilizacji sytuacji politycznej, jak i główne koncepcje obrony obszaru kraju. Na tym tle dokonuje także prezentacji stanu floty wojennej państw bałtyckich oraz trendy rozwojowe, wynikające z sytuacji geopolitycznej.
