Autor próbuje zarysować ogólną teorię podstępu. Wychodzi od spostrzeżenia, że całą historię naszej cywilizacji przenikają intrygi, że intryga właściwie stoi u podstaw stworzenia (pierwsze zdanie książki brzmi: " Stworzenie kłamie"). Bazuje na przykładach z historii literatury, począwszy od Adama i Ewy, przez Lutra i Machiavellego do Maxa Webera, od mitologii greckiej poprzez Homera, Dantego, Calderona, Corneille'a, Schillera, Goethego i Shakespeare'a do Patricii Higismith, Grahama Greena, Philipa Rotha i Johna Forsytha, od " Królewny Śnieżki" po Balzaka, Strindberga i Thomasa Bernharda. " Stworzenie kłamie. Kosmos istot żywych to nieprzewidywalny splot kłamstwa, oszustwa, przebiegłości i śmiercionośnego podstępu, a przecież cieszy nas, bo zawiera bezmiar piękna i podtrzymuje przy życiu." [Prolog z modliszką diabelską]
