Filmowanie życia. Koncepcja kształcenia humanistycznego w szkole średniej. Idea - podstawy filozoficzne - praktyka

„ Filmowanie życia” to wyrastająca z wieloletniego namysłu i wieloletniego doświadczenia koncepcja edukacji humanistycznej, oparta na idei podmiotowości. W praktyce „ filmowanie życia” oznacza tworzenie z młodzieżą filmów fabularnych, przy czym każdy z tych filmów jest nie tylko jedynym w swoim rodzaju eksperymentem myślowym, przeprowadzanym w unikatowych interakcjach wewnątrz grupy i w relacjach ze światem zewnętrznym, ale stanowi jednocześnie fragment szerszej (auto)refleksji, organizowanej systemowo wokół zagadnień „ nierozstrzygalnych”. Innymi słowy, „ filmowanie życia” to sposób praktykowania wspólnego namysłu nad życiem, formułowania pytań dla ludzkiej kondycji fundamentalnych i poszukiwania na nie odpowiedzi, a zatem sposób praktykowania dialogu we wspólnym dążeniu do prawdy, czymkolwiek ta prawda jest. Kluczową rolę w tych filmowanych i filmowych działaniach odgrywa literatura, niezwykle ważne miejsce zajmuje również malarstwo. Jest przy tym „ filmowanie życia” nastawione na inspirowanie, odkrywanie potencjału, a także na rozwój indywidualnych zainteresowań konkretnych młodych ludzi, którzy właśnie znajdują się w klasie i na których życie jako nauczyciele mamy ogromny wpływ, nawet jeśli nie zawsze uświadamiamy sobie skalę naszej odpowiedzialności. Z recenzji prof. Rafała Koschanego: Nie ulega wątpliwości, że swoisty patronat nad poszczególnymi działaniami edukacyjnymi Autora, a ostatecznie nad całą książką, sprawuje Wisława Szymborska. Wydaje się jednak, że patronem towarzyszącym jest tu także Krzysztof Kieślowski. Lektura wszystkich rozdziałów, a więc również scenariuszowych założeń kolejnych filmów i filozoficzno-egzystencjalnych pytań za nimi stojących, prowadzi czytelnika wprost do cyklu Dekalog , w którym każdy z epizodów to misternie zbudowana konstrukcja życiowych „ przypadków”, prowokująca do stawiania pytań bez odpowiedzi i zmuszająca bohaterów do podejmowania decyzji w sytuacjach bez wyjścia. Można powiedzieć: samo życie, a młodzi ludzie mający szczęście uczestnictwa w przedstawionych w książce projektach, a więc wydarzeniach formacyjnych, o charakterze społecznym, indywiduacyjnym i tożsamościowym, zapewne bez wahania