Wszystko, co wiedzieliście o ciele i filozofii, wyda wam się jałowe i pozbawione wdzięku, kiedy przeczytacie tę odyseję po naszej mięsności. Ogłośmy nadejście nowej intymności, elegii na odejście męskiego / kobiecego w stronę fenomenów, które „ odłożyły się w nas” pewnego dnia. Te kameralne wiersze to przemiana materii, w której wnętrze i zewnętrzne staje się widzialne, a czytelnik zaczyna myśleć o swoich przeziębionych kolanach, jelitach, śliniankach. Przy czym lekkość tych wierszy jest zwodnicza jak binarność umysłu i ciała, które znowu biorą nas na świadków – Agnieszka Wolny-Hamkało. Poeta, w osobie Stanisława Pawełka, ma na głowie książki takie wiersze dobre, że chapeau bas – Maciej Taranek.
