Fenomen doświadczenia mistycznego. Analiza filozoficzno-psychologiczna

Jako istota rozumna, poszukująca, obdarzona zdolnością refleksji, człowiek nieustannie pozostaje we władzy tego, co ukryte, tajemne – czyli właśnie mistyczne. Będąc w stanie ciągłego „ uwiedzenia”, próbuje na wszelakie sposoby przybliżyć się do tego „ zakrytego porządku”. Na przestrzeni stuleci jego usiłowania przyjmowały różne formy. Szlak poszukiwań wiódł od ascezy oraz monastycznego trybu życia poświęconego modlitwie i służbie Bogu w wiekach średnich, przez psychodeliczną wolność eksperymentowania ze środkami halucynogennymi, trwającą aż po lata 60. XX wieku. W najnowszej historii rozwoju myśli ludzkiej echa odwiecznej fascynacji tym, co ukryte pobrzmiewają we wnioskach płynących z osiągnięć fizyki kwantowej oraz teorii względności. Historia percepcji doświadczenia mistycznego przypomina momentami opowieść z kart wielkiej antycznej epopei – jej główny bohater zmuszony jest do stawienia czoła rozlicznym przeciwnościom losu oraz nie zawsze przyjaznym interwencjom sił nadprzyrodzonych. Mistyka to wieczna zagadka, niedopowiedzenie, przemilczenie. Sztuka niełatwa i niezbyt łaskawa dla swego adepta. Jest niczym „ Pani wyroczni Delfickiej, która nie mówi, nie tai, daje tylko znak”. (fragment książki, s. 7)