Autorka „ Miłości wartej drugiej szansy” nie ma ochoty podważać tezy, że o miłości napisano już absolutnie wszystko, ani ambicji de-konstruowania narracji miłosnych obecnych w każdym zakątku kultury. Ma za to przesłanie do swoich rówieśniczek wyrosłe z obyczajowych obserwacji, przesłanie tchnące bezpretensjonalnym, co rzadkie, moralizatorstwem. Powieść, choć w istocie dłuższe opowiadanie, ma wyraźną tezę, a zatem w czasach high school musical i uśmiechających się z ekranu celebrytów, promujących określone konwencje obyczajowe, szuka ładu uczuciowego, wskazuje młodym dziewczynom pewne prawidła zachowań przeciwstawne wobec promowanego w mediach, prasie coraz bardziej bieliźniarskiej – modelu. Dorosłym czytelnikom wiara młodej autorki w to, że literatura, w jej wykonaniu, ma moc wpływania na zachowania ludzi zaimponuje, młodzieży, szczególnie płci żeńskiej, będącej wyraźnie adresatami powieści, bezpośredniość równolatki zmusi do refleksji. Z pewnością pomoże we wzajemnym zrozumieniu skrócony dystans wobec czytelnika, który udało się osiągnąć autorce dzięki zastosowaniu pamiętnikarskiego lub niemal pamiętnikarskiego sposobu konstruowania narracji, gdzie przeżycia i emocje są ważniejsze niż powieściowy świat przedstawiony (ten zarysowany jest jedynie grubą kreską, konturowo) oraz wstępna, deklaratywnie określająca intencje odezwa do młodych, pisana odautorsko, a przestrzegająca przed pobieżnymi związkami, chwilowymi zauroczeniami i brakiem szacunku dla prawdziwej miłości. Fabularnie historia wykorzystuje znany model podwójnej miłości: w życiu i na scenie, choć szybko z tego motywu rezygnuje na rzecz opisu zakrętów pewnego uczucia. W uwspółcześnionej opowieści o królewnie śnieżce główne rolę otrzymują Adrian – książę i nasza bohaterka, Wiktoria. W życiu jednak happy end często wygląda inaczej niż w bajkowej scenerii. Skomplikowane relacje międzyludzkie, wynikłe z różnicy charakterów, opóźniają jego nastąpienie. A ten pojawia się nieco nieoczekiwany: na świat przychodzi dziecko, którego rodzice powoli dojrzewają do prawdziwej miłości i bycia ze sobą. W finale, o czym wiemy od początku, co pozwala poznawać meandry uczuciowego życia miast zaspokajać pustą ciekawość: co to będzie dalej, widzimy rodzinę, w której centrum jest wciąż nastoletnia, naprawdę szczęśliwa mama. Bez ściemy.
