Το Μουσείο της αθωότητας

Ιστανμπούλ, άνοιξη 1975. Ο Κεμάλ και η Σιμπέλ, παιδιά δυο γνωστών οικογενειών της πόλης, ετοιμάζονται να αρραβωνιαστούν. Όταν όμως ο Κεμάλ συναντά τη Φισούν, μακρινή του ξαδέλφη και πωλήτρια σε μπουτίκ, μαγεύεται. Έκτοτε, φαντάζεται διαρκώς το κοινό του μέλλον με τη Φισούν - και η ζωή του αλλάζει. Ο παθιασμένος έρωτάς του δημιουργεί ένα αγεφύρωτο ρήγμα που τον χωρίζει από την αστική τάξη της Ιστανμπούλ. Για πολλά χρόνια ο Κεμάλ συλλέγει με μανία όλα τα πράγματα που έχει αγγίξει η αγαπημένη του, ώστε, κοιτάζοντάς τα, να τη νιώθει πάντα κοντά του. Όταν η Φισούν πεθαίνει, μετά από χρόνια, ο Κεμάλ αγοράζει το σπίτι της για να το μετατρέψει σε μουσείο, φόρο τιμής προς εκείνη αλλά και προς τη ζωή που ο ίδιος δεν έζησε. Ένα μουσείο, που θα είναι ταυτόχρονα ο χάρτης μιας κοινωνίας και της καρδιάς του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) « Ένα βιβλίο για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, άξιο να σταθεί πλάι στη Λολίτα, στη Μαντάμ Μποβαρύ, και στην Άννα Καρένινα... Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Κεμάλ διατρέχει τις δεκαετίες, παρουσιάζοντας ένα γοητευτικό παλίμψηστο από συγγενείς και φίλους, τη ζωή και τα ήθη της μπουρζουαζίας στην Ιστανμπούλ». (Financial Times) « Το Μουσείο της αθωότητας μας αρπάζει και μας καθηλώνει, εσκεμμένα, ηθελημένα, σκόπιμα... Ίσως η μυστική του καρδιά χτυπά στην ιστορία της Φισούν: στο ήρεμο κατηγορώ προς έναν πολιτισμό εγκλωβισμένο σε αρχαία ήθη που πνίγουν τις γυναίκες μέχρι θανάτου». (San Francisco Chronicle) « Το σημαντικότερο μυθιστόρημα του 21ου αιώνα... Ανακαλεί τα μεγάλα μυθιστορήματα για την ερωτική εμμονή του Μπαλζάκ, του Σταντάλ, του Φλομπέρ, του Ντοστογέφσκι, του Τολστόι και του Τόμας Μαν». (The New Leader) « Το πιο προσιτό μυθιστόρημα του Παμούκ και το πιο βαθύ...» (The Economist)