Oddajemy w Państwa ręce tomik poezji Blues Szamanki Natalii Szafraniec – zbiór, który otwiera drzwi do świata zbudowanego z emocji skrajnych i zarazem subtelnych, gdzie miłość i śmierć splatają się w nierozerwalny dialog, a tęsknota przeplata się z duchowym poszukiwaniem sensu. To poezja szczera, nieoszczędzająca ani autorki, ani czytelnika – wiersze stają się tu zapisem wewnętrznych bitew, chwil wzniosłych i upadków, które w swej intensywności prowadzą do głębszego poznania samego siebie. Blues, który rozbrzmiewa w tle tej książki, jest nie tylko muzyką melancholii, ale również rytmem przemiany. Szafraniec czerpie z własnych doświadczeń i wewnętrznych podróży, splatając je z obrazami zakorzenionymi w dawnych wierzeniach, mistycyzmie i kulturach pełnych rytuałów. Jej poezja jest jak szamański śpiew – przywołuje duchy pamięci i przodków, prowadzi przez ciemność w stronę światła, a jednocześnie stawia czytelnika twarzą w twarz z pytaniami, których często unikamy. Tomik ten można odczytywać jako intymny pamiętnik, zapis namiętności, strat i marzeń o bliskości, ale także jako próbę uchwycenia uniwersalnej kondycji człowieka. Każdy wiersz jest jak osobny pejzaż – raz jest to mroźna pustynia samotności, innym razem płonący stos gwiazd, albo cisza cmentarza, gdzie jeszcze odbija się echo ludzkiego głosu. Autorka nie boi się mocnych obrazów: ognia, krwi, rozbitego szkła, zimnych ścian domu czy wciąż płonących ran. To obrazy, które bolą, ale jednocześnie oczyszczają i prowadzą do odkrycia w sobie ukrytej siły. Wrażliwość Natalii Szafraniec polega na umiejętności nadawania nowego znaczenia codzienności – kieliszek staje się metaforą nieszczęśliwej miłości, oddech nabiera ciężaru obietnicy, a zwykłe łzy zamieniają się w symbol pamięci i przemijania. Jej głos jest kobiecy, intymny, ale nie zamknięty w prywatności – każdy wiersz otwiera przestrzeń dla wspólnego przeżywania, bo czytelnik nie tylko zagląda do wnętrza poetki, lecz także odbija w jej słowach własne historie, tęsknoty i lęki. Blues Szamanki to debiut, który przyciąga swoją dojrzałością. Zaskakuje bogactwem metafor, nieoczywistą szczerością i niezwykłą muzykalnością języka. To tomik, który potrafi ukoić, ale też wstrząsnąć. Jest zaproszeniem do rozmowy z tym, co przemilczane, i z tym, co najtrudniejsze – ze stratą, z pragnieniem, z własnym cieniem. To książka, która pokazuje, że poezja wciąż ma moc uzdrawiania i otwierania przestrzeni, w której każdy z nas może odnaleźć cząstkę siebie. Z wdzięcznością i uznaniem – Agnieszka R. Lisztwan Wydawnictwo Poeticus