Antropolog Michael Herzfeld bada ideę „ zażyłości kulturowej” – paradoks, który pojawia się wtedy, gdy niektórzy obywatele odrzucają usankcjonowane przez państwo normy kulturowe i prawne, niemniej w czasach kryzysu okazują się jego najbardziej lojalnymi obywatelami. Wykorzystuje pojęcie „ poetyka społeczna”, by określić zarysy zażyłości kulturowej przez prześledzenie podziałów między oficjalnymi wzorami kultury narodowej a doświadczeniem zwykłych obywateli. Herzfeld odsłania te napięcia, stosując termin „ nostalgia strukturalna”, polegający na użyciu wyobrażeń o utraconej doskonałości w celu wytłumaczenia pożałowania godnego stanu współczesnego świata, a zwłaszcza konieczności narzucania przepisów prawnych i oporu wobec nich.
