Akcja powieści Pan Wichrów i Powiewów rozgrywa się w ciągu kilku dni wiosny i lata pewnego roku na początku pierwszej dekady XXI wieku. Wojtek jest nauczycielem języka polskiego w jednym z warszawskich liceów. Niedawno przekroczył czterdziestkę, wiedzie życie uporządkowane i pozbawione wstrząsów. Czas swój dzieli pomiędzy pracę a proste przyjemności. Poczucie bezpieczeństwa daje bohaterowi małżeństwo zbudowane na przyjaźni i wspólnych nawykach oraz wąskie grono starych znajomych. I tej wiosny, jak co roku Wojtek wyciąga z piwnicy swój ukochany rower, na którym przemierza warszawskie ulice. Oczami bohatera oglądamy miłe jego sercu zaułki Ochoty, uliczki Mokotowa, parki Powiśla. Wreszcie wybieramy się z nim w podróż do domu przyjaciół na Pojezierzu Drawskim. Podsłuchujemy rozmowy ze spotykanymi po drodze ludźmi i podglądamy myśli. Wszystko jest jak zawsze: te same osoby, te same miejsca. A jednak tego roku jest jakoś inaczej. Może dlatego, że wiosna jest wyjątkowo upalna, może na mężczyznę, który przekroczył magiczną granicę czterdziestu lat przychodzi trudny czas, kiedy zastanawia się, co jeszcze jest przed nim, a co zostawił za sobą. znajome miejsca i twarze wydobywają niespodziewanie zagrzebane głęboko pod warstwą świadomości obrazy, emocje i uczucia. Niektóre z nich zachwycają świeżością i ukazują utraconą urodę życia, innych wolałoby się nie oglądać. Jednak wszystko, co się nam przydarza, każde doświadczenie dobre czy złe pozostaje w nas choć zdarzenia przemijają. Jeśli nie pozwoli się wspomnieniom zaistnieć w świadomości, upomną się o swoje prawa w snach bardziej realnych nawet niż otaczająca rzeczywistość. Kto nie chce się z tym pogodzić, naraża się na niebezpieczeństwo utraty kontroli nad swoim wewnętrznym światem. Fala emocji rozkosznych i przerażających, dawnych i nowych zaleje bezbronny umysł. Taki los staje się udziałem Wojtka. Póki nie przyzna sam przed sobą, że jego życie oparte było na mimowolnym fałszu, póki nie naprawi krzywd wyrządzonych sobie i innym, nie będzie dla niego nadziei. Martyna Żandarska-Ochnik jest warszawianką. Ukończyła Wydział Biologii Uniwersytetu Warszawskiego i podjęła pracę w szpitalnym laboratorium. Miejsce to nadawało się znakomicie do prowadzenia obserwacji ludzkich typów, co stało się jej wielką pasją. z tego powodu interesowała się w pewnym okresie astrologią traktowaną nie jako sztuka dywinacji, lecz raczej narzędzie służące do badania złożoności ludzkiej natury. Mieszka z trzema mężczyznami w wieku od lat jedenastu do czterdziestu siedmiu, dwoma królikami i parą ryżowców. Lubi jeździć na rowerze po swoim ukochanym mieście i odkrywać jego nieznane uroki. Podczas jednej z takich przejażdżek wpadła na pomysł zapisania historii, która mogłaby wydarzyć się w każdym miejscu i czasie. I tak narodziła się debiutancka powieść aPan Wichrów i Powiewówa.
Archivo de LibrosPágina principalCrear una cuentaIniciar sesión