Poetyka filmu religijnego

W świadomości kulturowej i społecznej, a także historii kinematografii od dawna funkcjonuje termin " film religijny", obejmując swym zasięgiem wielką ilość zjawisk w światowym kinie. Używa się go w odniesieniu do odległych często od siebie dzieł, jak np. " Jezus z Nazaretu" z jednej strony a " Ostatnie kuszenie Chrystusa" czy " Zły porucznik" z drugiej. W wielu filmach autorzy posługują się motywami, cytatami, wątkami i postaciami wziętymi wprost z Pisma Świętego Starego lub Nowego Testamentu bądź z tradycji religijnej w sposób, który odbiera aurę świętości i religijności, a nawet znaczenie powszechnie rozumiane w tradycji chrześcijańskiej. " Poetyka filmu religijnego" - to próba weryfikacji terminu " film religijny". Autorka stara się odpowiedzieć na pytanie czy " film religijny" to tylko nazwa gatunkowa, przypisywana dość swobodnie każdemu obrazowi filmowemu, w którym pojawi się jakikolwiek motyw religijny, czy też terminowi temu odpowiada pojecie określone przez zespół cech, a za nim - konkretny przedmiot teoretyczny. Na podstawie analizy takich dzieł, jak: " Dziennik wiejskiego proboszcza", " Męczeństwo Joanny d'Arc", " Dzień gniewu", " Słowo", " Andriej Rublow", " Ofiara", " Uczta Babette", " Czarna suknia", " Jezus z Nazaretu", przedstawia metody, sposoby i środki, którymi posługuje się kino w konfrontacji z tematem religijnym.