Wśród islandzkich sag można znaleźć różnorodne utwory: jedne przypominają dokumenty historyczne, inne - romanse rycerskie i baśnie, natomiast ta saga stanowi swego rodzaju powieść psychologiczną, choć może to zabrzmieć dziwnie w odniesieniu do średniowiecznego dzieła literackiego. Wydaje się, że fabuła jest dość typowa dla sag opowiadających o konfliktach między osadnikami: spory, zabójstwo dwóch głównych bohaterów, zemsta, śmierć kilku drugoplanowych postaci ... Ta prosta fabuła jednak stanowi tylko tło dla opisu złożonych przeżyć bohaterów, ich trudnych relacji, wewnętrznych zmagań i zwycięstw nad samym sobą. Helgi Kolec i Geitir są całkowitymi przeciwieństwami, ale łączy ich najsilniejsza i najwierniejsza przyjaźń, która zadziwia wszystkich wokół. Ich przyjaźń jest wzmocniona więzami krwi. A kiedy pęka, a potem rozpada się z hukiem, konsekwencje okazują się fatalne - nie tylko dla samych bohaterów, ale także dla wszystkich wokół. Tym bardziej zaskakujący jest afirmujący życie patos tej sagi - synowie zamordowanych głównych bohaterów okazują się zdolni wyrwać z błędnego koła zemsty i śmierci, odnajdują spokój w duszy i potwierdzają pokój wokół siebie.