# Kocie oko

Canonical: https://www.archivodelibros.es/margaret-atwood/pl/kocie-oko/9788380322271

Versión JSON (mismos datos): https://www.archivodelibros.es/margaret-atwood/pl/kocie-oko/9788380322271.json

![Kocie oko](https://quivercdn.com/covers/wielka-litera/margaret-atwood/kocie-oko_978-83-8032-227-1-ecd55931.jpg?v=2026-09-03%2014%3A50%3A17)

- Libro: [Kocie oko](https://www.archivodelibros.es/margaret-atwood/pl/kocie-oko) ([Kocie oko.md](https://www.archivodelibros.es/margaret-atwood/pl/kocie-oko.md))
- Autores: [Margaret Atwood](https://www.archivodelibros.es/margaret-atwood)
- Editorial: Wielka Litera
- ISBN: 978-83-8032-227-1
- Páginas: 448
- Publicación: 2018-04-04
- Idioma: pl_PL
- Encuadernación: Softcover

## Descripción

Kontrowersyjna malarka Elaine Risley po latach nieobecności przyjeżdża do Toronto, gdzie jest przygotowywana wystawa jej prac. Znajome domy, ulice i pejzaże utrwalone na jej obrazach, wywołują fale wspomnień o dzieciństwie, które nie było jak z obrazka. Wędrówka po kraju z ojcem-naukowcem, zakazany romans z nauczycielem malarstw i życiowym mentorem, ale przede wszystkim dziewczęca przyjaźń, która zamieniła się w okrutną obsesję. Przeszłość osacza Elaine ciasną pętlą strachu. Tak jak kiedyś. Niepokojąca, głęboka i wnikliwa opowieść o krzywdzie i szukaniu tożsamości – córki, kochanki, artystki i kobiety. " Na chodniku leży ciało. Ludzie je omijają, patrzą pod nogi, patrzą w bok, idą dalej. Kiedy się do mnie zbliżają, na ich twarzach dostrzegam tę minę, która mówi: nie moja sprawa. Podchodzę do ciała – to kobieta. Leży na wznak, spogląda prosto na mnie. – Proszę pani – odzywa się. – Proszę pani, proszę pani. Pani – słowo o tysiącu znaczeń. Jaśnie pani, Czarna Pani, to prawdziwa wielka pani, koronki starszej pani, słuchaj, moja pani, no i gdzie się pani pcha, dla pań, przekreślone szminką i zastąpione słowem „ kobieta”. Wciąż jednak jest ostatnie słowo prośby. Jeżeli czegoś rozpaczliwie się potrzebuje, nie mówi się „ kobieto, kobieto”, mówi się „ proszę pani, proszę pani”. Tak jak ona teraz. […] – Proszę pani – powtarza, może zresztą powiedziała coś innego, okropnie bełkocze. Niemniej już mnie ma."