Elukubracje zebrane Tom pierwszy

Marek Kubicki swoją liryką podbił serca wielu czytelników. Oczekujący kolejnej publikacji z pewnością i w najnowszym zbiorze odnajdą tak ceniony przez nich kunszt przywracania współczesnej poezji powabów klasycznych form. W tomie autor zamieścił wiersze regularne różnorodnych gatunków. Między innymi strofy safickie, villanelle i sonety. Zazwyczaj są to utwory izometryczne, choć zdarzają się także heterometryczne. Zawsze są to jednak utwory opatrzone rymem. Rym i rytm jest bowiem preferowaną przez poetę wartością poetyckiego stylu. Muzyczność tej liryki jest kolejnym walorem twórczości Marka Kubickiego. Poeta dobiera rymy po mistrzowsku, stosując przy tym rymy niedokładne oraz asonanse, dzięki czemu współbrzmienia pięknie harmonizują z melodią wersów. Dbałość o muzyczność jest wyrazem dążenia liryka do sensualnego oddziaływania wierszy. Drugim zmysłem, który ma być poetycko przywoływanym, jest wzrok. Dlatego równie ważne jest obrazowanie. Ze szczęść codziennych utkam krajobrazy i polne ścieżki i górskie potoki, a ty z niebiesiech, gdzie twój chmurny azyl bacz na to wszystko opiekuńczym okiem. Czasem odwzorowywane są także wrażenia zapachowe lub smakowe. Bywa również stosowana synestezja. Odczucia mieszają się i świat przedstawiony nabiera niezwykłej intensywności. Marek Kubicki bawi się niekiedy formą, kreując rzeczywistość, która jest marzeniem i snem i w której wszystko jest możliwe, niczym w alternatywie dla realnego świata. Nie ukrywa, że to fantazja, której on jest władcą. Ten meta – poetycki manewr zbliża ową lirykę do postmodernizmu, podobnie jak pojawiająca się w tekstach, a nawet już w samym tytule, autoironia. Poeta pokpiwa ze współczesnej cywilizacji i z siebie. Ma sceptyczny lub wręcz krytyczny stosunek do nowomodnej propagandy oraz lansowanych wartości. To również cecha postmodernistyczna. Język utworów miesza rejestry komunikacyjne. Jednocześnie w wierszach pojawiają się neologizmy, archaizmy i specjalistyczne zwroty z różnych dziedzin. W ten sposób wtłoczone w klasyczną formę poetycką słownictwo jest jak transfuzja świeżej krwi, dodająca liryce witalności. Wielość poruszanych tematów jest porządkowana przez trzy wiodące motywy. Pierwszy z nich, to miłosne uwielbienie dla „ zaznajomionej nieznajomej”, która jest bardziej snem i marzeniem niż realną osobą i która pełni funkcję muzy i przewodniczki, jak Laura Petrarki lub Beatrycze Dantego. Drugi lejtmotyw to pełna sceptycyzmu kontestacja oznak naszego czasu. Trzecim jest autoironiczna obecność autora, który przypomina, że jest demiurgiem marzycielem oraz idealistą tworzącym azyl wyobraźni, Gdy mgły wyplatam z białych włókien pajęczyny, a rzeczywistość wredna współpracować nie chce, rujnując żmudną pracę, wściekle tnącym deszczem, aż sam horyzont się osłania tiulem sinym. (…) Zamykam szepty czułe w zimnych celach wspomnień. Na spacerniaku krążą źle dobrane słowa. Mój umysł senny wszystkie je zaadresował. Może cię znajdą i przypomnisz sobie o mnie. Kreatywność przeciwstawiona rzeczywistości, w której nie wszystko co prawda jest złe, chociaż zbyt wiele jest zjawisk negatywnych lub niepokojących, aby dusza artysty nie zapragnęła stworzyć pogodniejszego wszechświata, jest znakiem rozpoznawczym autora. Wybór „ Elukubracje zebrane Tom pierwszy” to postmodernistyczna, pełną kulturowych odniesień i przywołań, gra. Nie jest to jednak parodia, lecz hołd składany dokonaniom poprzednich epok. Zabawa formą, wnosząca nowe pierwiastki oraz współczesną problematykę. Propozycja szczególnie cenna dla czytelników o wysmakowanej wrażliwości i wyobraźni, tęskniących do pięknej, klasycznej formy wierszowania. Dla odbiorców gustujących w zmysłowych i emocjonalnych walorach dobrej poezji. Wszystko to, a nawet jeszcze więcej, można odnaleźć w niniejszym zbiorze. Daniela Ewa Zajączkowska-Hynas