(...)" Mam rude, śmieszne warkoczyki i cały nos w piegach. Lubię, gdy tatuś nazywa mnie Wiewiórką, choć tak naprawdę – mam na imię Dorota. To jest mój pokój. Mój własny, mały pokoik. Tatuś mówi o nim „ dziupla Wiewiórki”. A teraz rozejrzyjcie się po mojej dziupli. Prawda, że jest w niej jasno i miło? Sprzątam tu sama: ścieram kurze, zamiatam podłogę, podlewam kwiaty na oknie. Spójrzcie, jak pięknie rosną. Mają dużo powietrza i światła… Aha! Zapomniałam wam powiedzieć, że do mojej dziupli zagląda czasem tajemniczy gość. Wieczorem, gdy otwieram okno, z balkonu sąsiadów zeskakuje na parapet puszysta, ciemna kuleczka…" Ilustracje: Hanna Krajnik
Archivo de LibrosPágina principalCrear una cuentaIniciar sesión