Historie ludzkie opisane przez Marcina Adamowicza mają m. in. tę zaletę, że autor stosuje zawsze perspektywę rozszerzoną, czyli pojedyncze ludzkie losy, zdarzenia, sceny rzuca na tło panoramy historii. To zaleta (uwrażliwienie na historię),a czasami wada (relacjonowanie faktów znanych, przynajmniej mojej generacji). Autor posługuje się sprawnie narracją, buduje żywe dialogi, konstrukcje fabularne. Jego opowiadania wciągają, czyta się je z zainteresowaniem. Polecam książkę. Uważam, że debiut ujawnia, może czasem jeszcze nieśmiało i dyskretnie, różne możliwości pisarskie drzemiące w młodym autorze. Józef Baran
