Od Autorów: W swej pracy przedstawiam politykę Izraela oraz Stanów Zjednoczonych wobec Autonomii Palestyńskiej od fiaska konferencji pokojowej w Camp David w lipcu 2000 r. do pierwszych miesięcy 2007 r. W pierwszej części opracowania starałem się ukazać zarówno powody, dla których palestyński lider Arafat zdecydował się na wznowienie intifady, jak i działania podjęte przez Izrael, by powstrzymać palestyńskie aspiracje. Zwracam uwagę, że podobnie jak w przypadku Netanyahu, głównym powodem utracenia przez Baraka władzy było rozczarowanie do niego jego własnego, lewicowego elektoratu, który karząc go za brak sukcesu w negocjacjach z Arafatem absencją podczas wyborów na początku 2001 r., de facto utorował drogę do władzy w Izraelu głównemu przeciwnikowi procesu pokojowego, liderowi Likudu Arielowi Sharonowi. Krzysztof Bojko Druga część opracowania poświęcona jest wybranym zagadnieniom polityki Unii Europejskiej, a wcześniej Wspólnot Europejskich, wobec Izraela, Autonomii Palestyńskiej i konfliktu palestyńsko-izraelskiego. Region Bliskiego Wschodu jest niezwykle ważny dla państw europejskich, jednak przynajmniej do lat 80. XX w. nie były one zdolne do wypracowania wspólnego stanowiska ani wobec aspiracji narodu palestyńskiego, ani wobec konfliktu palestyńsko-izraelskiego. Złożyły się na to różnorakie czynniki, lecz przede wszystkim fakt, że do lat 90. integracja europejska dotyczyła przede wszystkim współpracy ekonomicznej, zaś integracja polityczna była niezwykle ograniczona. Dopiero powstanie Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB) wraz z podpisaniem Traktatu z Maastrich umożliwiło większą koordynację działań w zakresie polityki zewnętrznej. Magdalena Góra
