Idę, słuchając życia. Prawdziwa historia

Autor mimo trudnych sytuacji życiowych nigdy nie zaprzestał na doskonaleniu własnego wnętrza. Nie rezygnuje z marzeń i postanawia wyruszyć w samotną pieszą wędrówkę. Ma do pokonania ponad 800 km. Jego planem jest pokonanie tej drogi tylko nocą. Żeby tego było mało wybiera przypadkowe miejsca do spania. Okazuje się, że jego schronieniem było legowisko między korzeniami drzew czy stara jaskinia. Sypiał w hamaku, kiedy miał tylko taką możliwość by go rozwiesić a czasem wystarczyło mu drzewo, które służyło mu za oparcie do spania.