Książka wyróżniona w konkursie Literacki Debiut Roku 2011. Pantieliejewa przytoczyła się do stolika. – Smakuje wam? – zakwiliła przymilnie. – Co to jest?! – ryknął Aloszyn, wskazując palcem talerz z zupą. – Gdzie? – pisnęła z zaangażowaniem. – Tu!!! Rączka Ani wyskoczyła spod fartucha, wyłowiła z zupy brązowy kształt i wrzuciła do ust! – Mmm… – Pantieliejewa zamruczała z lubością – smażona cebulka! Może trochę za bardzo… Przepraszam was – schwyciła talerz – przepraszam, zaraz przyniosę świeżą! W kuchni wypluła nadgryzionego karalucha i nalała drugi talerz. – Ela, zanieś Waleremu Aleksjejewiczowi! Obie przyglądnęły się badawczo zupie, a potem podniosły wzrok na sufit. Skorupa zgromadzonych w jednym rogu karaluchów tworzyła „ państwo”, które Ela zwała Rosją. W przeciwległym rogu gnieździły się Chiny. Linia frontu przebiegała nad garnkami ustawionymi na gorącej płycie. Obydwa „ państwa” przeprowadziły się razem z pudłami zabieranymi ze starego kabaka i znalazły dla siebie odpowiednie miejsce. Normalnie, jak to w kuchni. „ Już tytuł opowieści, będący celowym i zamierzonym nawiązaniem do biblijnych historii Starego Testamentu, staje się wprowadzeniem Czytelnika w jej treść. Przedstawione w niej autentyczne wydarzenia i sytuacje z pełnego dramatycznych przeżyć życia polskiej rodziny na Syberii i w Kazachstanie zdają się być także obrazem dziejów kilku milionów Polaków, którzy nie z własnej woli znaleźli się na „ nieludzkiej ziemi”. Bogate tło socjologiczne, kulturowe i polityczne życia kilkupokoleniowej rodziny Sobczaków obejmującego lata 1917-2003 jest podłożem do ukazania ludzkich wyborów, podejmowanych często w sytuacjach ekstremalnych. Autorka wyróżnionej do druku w ogólnopolskim konkursie Literacki Debiut Roku 2012 opowieści, stara się dać odpowiedź na te pytania. Pytania, które pomimo upływu lat pozostają nadal aktualne i ważne dla człowieka. Dynamiczny, obrazowy język książki, a jednocześnie oszczędny w przymiotniki, zostawia Czytelnikowi pole do własnej oceny opisywanych postaci i rzeczywistości.” Prof. dr. hab. Franciszek Ziejka (Uniwersytet Jagielloński) „ Ta książka jest dokumentem, ale czyta się ją jak najlepszą powieść - jednym tchem. Opowieść życia Elwiry Sobczak, spisana przez Ludmiłę Figiel, otwiera przed nami świat nieopisany dotychczas; świat codziennego, zwykłego życia dziecka, dziewczyny i potem kobiety, niezależnej i zbuntowanej w rzeczywistości sowieckiej.” Joanna Szwedowska (redaktorka cyklu audycji literackich w II Programie PR „ Rozmowy po zmroku”) „ Jest w tej opowieści coś, co wciąga, jakaś aura niesamowitości…” Wojciech Bonowicz (pisarz, poeta)
Archivo de LibrosPágina principalCrear una cuentaIniciar sesión