Żółty Wilk miał 22 lata, gdy w 1877 roku rozpoczęła się wojna z Nez Perce. Walcząc jako zwiadowca i straż tylna, niejednokrotnie uciekając się do walki wręcz, został pięciokrotnie ranny, ale przeżył do późnej starości. Podczas gdy większość jego plemienia poddała się Armii Stanów Zjednoczonych, on, wraz z innymi, uciekł do Kanady. Wkrótce wrócił i zamieszkał w rezerwacie Indian Colville, setki mil od swojej pierwotnej ziemi w Oregonie. Na początku XX wieku udzielił Lucullusowi V. McWhorterowi serii wywiadów do książki, która miała się ukazać na jego temat. Martwił się, że ludzie źle zapamiętają wojnę z Nez Perce. Oczywiście, nie miał pojęcia, że prawie nikt nie będzie jej pamiętał. Szczegółowa relacja uczestnika wszystkich bitew stoczonych podczas ucieczki Indian Nez Perce w stronę Kanady. Autor wspomina dramatyczne wydarzenia, śmierć bliskich i cierpienie niewinnych ludzi. Po upływie kilkudziesięciu lat od tych wydarzeń potrafi krytycznie spojrzeć zarówno na współplemieńców, jak i białych dowódców. Wielokrotnie koryguje zapisy białych historyków, wykazując ich świadome tuszowanie niewygodnych sytuacji i podkreślając, że niezbędne jest przedstawienie indiańskiego punktu widzenia, bo dopiero wtedy czytelnik będzie mógł zrozumieć, co się naprawdę wydarzyło. Dotąd polski czytelnik stykał się przede wszystkim z legendą Wodza Józefa, jako doskonałym strategiem i nieustraszonym wodzem. Relacja Żółtego Wilka przywraca obu bohaterom właściwe proporcje. Wydano przy współpracy Wydawnictwa TIPI, w serii Biblioteka " Tawacinu" nr 59, ze wstępem Marka Hyjka.
