# Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα

Canonical: https://www.archivodelibros.es/louitzi-pirantelo/el/exi-prosopa-zitoun-syngrafea/9789605583255

Versión JSON (mismos datos): https://www.archivodelibros.es/louitzi-pirantelo/el/exi-prosopa-zitoun-syngrafea/9789605583255.json

![Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα](https://quivercdn.com/covers/dodoni/louitzi-pirantelo/title_978-96-0558-325-5-34fcde75.webp?v=2026-11-10%2013%3A11%3A06)

- Libro: [Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα](https://www.archivodelibros.es/louitzi-pirantelo/el/exi-prosopa-zitoun-syngrafea) ([Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα.md](https://www.archivodelibros.es/louitzi-pirantelo/el/exi-prosopa-zitoun-syngrafea.md))
- Autores: [Λουίτζι Πιραντέλο](https://www.archivodelibros.es/louitzi-pirantelo)
- Editorial: Δωδώνη
- Traducción: Αλέξης Σολομός
- ISBN: 978-96-0558-325-5
- Páginas: 68
- Publicación: 2013-12-02
- Idioma: el_GR
- Encuadernación: Softcover

## Descripción

Τώρα που οι τολμηρές καινοτομίες του Λουίτζι Πιραντέλλο δεν σκανδαλίζουν πια το κοινό και η θέση του μέσα στη θεατρική ιστορία του αιώνα μας έχει στερεωθεί, μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα πού βρίσκεται, εκτός από την πρωτοτυπία, η βαθύτερη αξία αυτού του έργου. Η κυριότερη αρετή του είναι, χωρίς αμφιβολία, ο τρόπος, ο γνήσια θεατρικός τρόπος, με τον οποίο κατόρθωσε να ερμηνεύσει από τη σκηνή ένα οξύ για τη σκέψη και για το αίσθημα του σύγχρονου ανθρώπου πρόβλημα: τη ριζική αβεβαιότητα, την έλλειψη ενότητας, τη ρευστότητα και τις αντιφάσεις του πράγματος που θεωρούσαμε ως τώρα πιο σίγουρο και σταθερό και μονοσήμαντο μέσα στον κόσμο: του " εαυτού" μας. Ο Πιραντέλλο έδειξε με το θέατρό του πόσο ανυπόστατο είναι το " είδωλο" τούτο και πόση ματαιοδοξία κρύβεται πίσω από το μύθο της αντικειμενικής αλήθειας. Όχι όμως για να μας θεραπεύσει από μια θεωρητική πλάνη, αλλά για ν' αποκαλύψει -σαν αληθινός δραματικός ποιητής- ένα νέο τραγικό νόημα της ζωής: την απόλυτη ερημιά του ανθρώπου. Ούτε ο εαυτός μας δε μας συντροφεύει, αφού δεν έχει καμιά σταθερότητα και αυτός ο πόνος μας δε μας ανήκει, γιατί τώρα που τον αναπολούμε, δεν είναι πια δικός μας, αλλά ενός " άλλου" που έπαψε να υπάρχει. [...] (Από την έκδοση)