Η γραμμή του μεσονυχτίου

Κάνοντας μια βόλτα σε μια μικρή κωμόπολη στα Μεσοδυτικά, ο Ρίτσερ περνάει έξω από ένα ενεχυροδανειστήριο. Βλέπει στη βιτρίνα ένα δαχτυλίδι του 2005 από το Γουέστ Πόιντ. Είναι μικροσκοπικό· δώρο μιας γυναίκας στον εαυτό της για την αποφοίτησή της από τη στρατιωτική ακαδημία. Ο Ρίτσερ είναι κι αυτός απόφοιτος του Γουέστ Πόιντ και ξέρει τι πρέπει να πέρασε εκείνη η γυναίκα για να αποκτήσει το δαχτυλίδι. Για ποιο λόγο λοιπόν θα το αποχωριζόταν; Ο Ρίτσερ αποφασίζει να τη βρει. Ακολουθεί βήμα βήμα την πορεία του δαχτυλιδιού, σ' ένα μονοπάτι χαραγμένο από εγκληματίες που τον οδηγεί στα δυτικά. Σαν τον Μεγαλοπόδαρο που βγήκε από το δάσος, φτάνει στις μακρινές και αραιοκατοικημένες περιοχές του Γουαϊόμινγκ. Το μόνο που θέλει είναι να βρει την ιδιοκτήτρια του δαχτυλιδιού. Αν διαπιστώσει ότι εκείνη η γυναίκα είναι καλά, θα την αφήσει στην ησυχία της και θα φύγει. Αν όμως δεν είναι καλά, τότε αλίμονο σε όποιον σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) « Ένα επίκαιρο, συγκινητικό, αγωνιώδες και ηθικά πολύπλοκο θρίλερ... Ένα από τα καλύτερα της χρονιάς». (Washington Post) « Ο Λη Τσάιλντ είναι τεχνίτης της πλοκής... Δεν είναι απλώς μια καλή ιστορία, είναι μια ιστορία με σκοπό και μήνυμα». (Huffington Post) « Στη Γραμμή του μεσονυκτίου, ο συγγραφέας θίγει ένα τεράστιο και υπαρκτό πρόβλημα: την κρίση των οπιοειδών, που υπήρξε και παραμένει η αιτία χιλιάδων θανάτων στις ΗΠΑ. Ο Τζακ Ρίτσερ, στην προσπάθειά του να βοηθήσει την άγνωστη γυναίκα που έχει αποφοιτήσει από το Γουέστ Πόιντ, όπως κι αυτός, θα βρεθεί ανακατεμένος στο σύμπαν των εξαρτημένων από τα οπιοειδή που κάποτε διαφημίζονταν σαν απλά αναλγητικά, και οδήγησαν στον θάνατο δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους (θύμα τους και ο Prince)». (Χίλντα Παπαδημητρίου, bookpress. gr 11/06/2020)