Na Wyspach Brytyjskich już w roku 1929 utworzono pierwsze żużlowe rozgrywki drużynowe. Od początku swojego istnienia startowali w nich najlepsi zawodnicy świata. Liga brytyjska była onegdaj symbolem największego prestiżu - każdy chciał się do niej dostać i regularnie w niej startować. Nie było bowiem mowy o osiągnięciu wysokiej pozycji w hierarchii światowego żużla i sięganiu po sukcesy na arenie międzynarodowej bez na startów na Wyspach. Historia ligi brytyjskiej to więc nie tylko historia samych rozgrywek, ale też opowieść o mistrzach świata. Warto więc tę historię poznać. W tomie II przedstawione są lata 1946-1959, czyli okres powojennego boomu jak i dużego kryzysu. Jeszcze w sezonie 1951 na trzech poziomach rozgrywkowych ścigało się trzydzieści pięć drużyn, a już siedem lat później ekip było raptem dziesięć! Był to również czas nowinek regulaminowych takich jak rezerwa taktyczna czy krytykowana od samego początku instytucja gościa. To również okres gdy na sam szczyt wchodziły takie gwiazdy jak Ronnie Moore, Barry Briggs, Ove Fundin czy Peter Craven. W lidze pierwsze skrzypce grała drużyna z Wembley, której upadek nastąpił niezwykle gwałtownie. Później pałeczkę pierwszeństwa przejęła ekipa Wimbledonu z utytułowanymi Nowozelandczykami na czele. Aczkolwiek, jak to w sporcie, niespodzianek nie brakowało!
