Szkice o prozie rosyjskiej XXI wieku. Ulicka, Szyszkin, Pielewin, Minajew, Sienczyn, Kuricyn, Starobiniec...

Znana na całym świecie literatura rosyjska od wieków pozostaje w sferze zainteresowania nie tylko badaczy profesjonalistów (rusycystów, rosjoznawców),przedstawicieli innych, poza filologią i kulturoznawstwem, kierunków naukowych, takich jak na przykład antropologia filozoficzna, filozofia (dość przypomnieć, że wielu przedstawicieli tych nauk czerpie z dokonań twórczych Fiodora Dostojewskiego, Michaiła Bułhakowa, Wiktora Pielewina…), ale również tzw. statystycznych czytelników: odbiorca wirtualny, wpisany w tekst, sięgnie, co oczywiste, po dzieła ambitne, wymagające drobiazgowej, wielopoziomowej analizy i interpretacji, natomiast wielbiciel gatunków uznanych za „ niższe” (kryminały, romanse, niektóre thrillery polityczne) osiągnie ogromną satysfakcję wynikającą z samej lektury, wypełniającej w tym ostatnim przypadku, ważną przecież we współczesnym, migotliwym, szybkim świecie ponowoczesnym, funkcję terapeutyczną i relaksującą.