Wtórne użycie nazw własnych na przykładzie języka polskiego, angielskiego i chińskiego. Seria: Młoda Polonistyka 16

Wstęp 1. Specyfika nazw własnych 1.1. Charakterystyka nazw własnych w ujęciu polskich badaczy 1.1.1. Cechy konstytutywne klasy nomina propria 1.1.2. Znaczenie nazw własnych 1.1.3. Formalne aspekty różnicowania nazw własnych i pospolitych 1.1.4. Ewolucja polskiej myśli onomastycznej 1.2. Nazwy własne z perspektywy literatury zachodniej 1.3. Nazwy własne w kulturze Dalekiego Wschodu 2. Jednostki na pograniczu nazw własnych i pospolitych 3. Wtórne użycie nazw własnych w języku polskim 3.1. W kręgu deonimizacji: nazwy w niezmienionej postaci formalnej 3.2. Pomiędzy deonimizacją i apelatywizacją: nazwy o niejasnym statusie (w niezmienionej lub zmienionej postaci formalnej) 3.3. W kręgu apelatywizacji: nazwy w zmienionej postaci formalnej (derywaty odnazewnicze) 3.3.1. Apelatywizacja a inne typy derywacji odnazewniczej 3.3.2. Nazywanie jednostek powstałych w wyniku derywacji odnazewniczej 4. Wtórne użycie nazw własnych w języku angielskim 5. Wtórne użycie nazw własnych w języku chińskim, czyli o uniwersalnych mechanizmach semantyzacji onimów Uniwersalizm językowy na przykładzie wtórnych użyć nazw własnych Zakończenie Bibliografia Indeks osobowy Streszczenie Abstract