Japonia – dla większości Europejczyków kraj, w którym kobiety w kimonach kryją twarze za wachlarzami, a zapracowani mężczyźni produkują niezawodne samochody i najlepszy sprzęt elektroniczny na świecie. Ale zupełnie inaczej widzą Japonię tamtejsze kobiety: ich świat to miejsce nieoczywiste, pełne napięć i sprzeczności, gdzie tradycja i nowoczesność splotły się w ciasny węzeł – ról społecznych, ograniczeń i konwenansów, z których tylko nielicznym udaje się wyzwolić. Kobiety, które nie spełniają społecznych oczekiwań, nazywa się różnie: „ przegranymi psami”, „ kobietami kamieniami”, „ świątecznym ciastem”. Jeszcze do niedawna ideałem dla wielu rodzin było wychowanie „ córek w pudełkach” – ukrywanych przed światem, tak żeby mogły przejść szybko z domu rodziców do domu męża. Umierające z przemęczenia kobiety z przędzalni były „ kwiatami narodu”. Żeńską drużynę siatkówki media nazywały „ kwiatem igrzysk”. Kobiety w biurach przez długi czas nazywano „ kwiatami biurowymi”, jak ikebanę, kwiatowe aranżacje w lobby dużych korporacji. Długo traktowano je jak bukiet, który można wyrzucić, jak dekorację, którą zmienia się wraz z nową porą roku. Karolina Bednarz przygląda się Japonii krytycznie, ale z empatią, celnie wskazując bolączki i wyzwania, z którymi na co dzień mierzą się mieszkanki Kraju Kwitnącej Wiśni. I pokazuje siłę kobiet, które mimo różnych trudności, coraz głośniej mówią o swoich problemach. I coraz częściej mówią „ dość”.
Archivo de LibrosPágina principalCrear una cuentaIniciar sesión