Zarządzanie kryzysowe w społecznościach lokalnych — studium przypadku miasta stołecznego Warszawy

Bezpieczeństwo uwarunkowane jest przez wiele atrybutów, m. in. zmienność, zaskoczenie oraz nieprzewidywalność, wynikających z przekształceń społecznych, prawnych, gospodarczych oraz naturalnych. Skuteczne zarządzanie organizacją polega na budowaniu zbio- ru umiejętności i doświadczeń, a nie na poszerzaniu wiedzy o koncepcjach czy też technikach działania. Niezbędna jest zatem kompleksowa wiedza oraz przygotowanie organów administracji publicznej i struktur uruchamianych w sytuacjach kryzysowych. Brak rozwiązań systemowych odpowiadających obecnym wyzwaniom, jakie stwarza środowisko bezpieczeństwa oraz zmieniające się podejście do budowy bezpiecznego otoczenia, sprawia, iż na nowo należy zdefiniować problem ochrony ludności w sytuacjach kryzysowych w społecznościach lokalnych. Autorka zaprezentowała kompleksowe podejście do kwestii zarządzania kryzysowego. Zasadne staje się wskazanie okoliczności lub ich zespołów, w których teoria zarządzania kryzysowego nie posiada praktycznego zastosowania. Przeprowadzenie studium przypadku m. st. Warszawy pozwoliło na dokonanie wnikliwej analizy zarówno procesu, jak i struktury zarządzania kryzysowego wybranej społeczności lokalnej. Opis wykonanych badań empirycznych stanowi asumpt do rozpoczęcia dyskusji odnośnie do rzeczywistych problemów, z jakimi przychodzi się zmierzyć organom administracji publicznej odpowiedzialnym za realizację zadań w zakresie zarządzania kryzysowego na terenie społeczności lokalnych.