Konkluzje książki odnoszą się do Szwecji i jej polityki bezpieczeństwa, ale mają także pewne zastosowanie oraz wartość poznawczą i porównawczą w odniesieniu do miejsca i roli współpracy regionalnej w polityce bezpieczeństwa innych krajów o podobnej skali i potencjale, w tym regionu Europy Środkowowschodniej, a w szczególności Grupy Wyszehradzkiej. Fenomen nordycki wart jest głębszej refleksji i badań. Państwa nordyckie wytworzyły ponadpaństwowy organizm polityczno-gospodarczo-kulturowy, który nie tylko nie ogranicza ich podmiotowości i suwerenności, a wręcz przeciwnie wzmacnia ich pozycję i zdolność oddziaływania na arenie międzynarodowej. Sprzyja temu żywa nadal idea nordyzmu. Wyjątkowo plastycznie współpracę nordycką określili byli szwedzcy premierzy, kiedy Göran Persson wyraził się, że Norden är hemma, czyli w Norden jesteśmy w domu, natomiast Olof Palme, stwierdził, że jest oczywiste, że Norden jako region współpracy zawsze będzie najlepszy. Autor rozważa m. in. kwestię znaczenia współpracy nordyckiej z punktu widzenia możliwych kierunków ewolucji NATO i współpracy transatlantyckiej oraz rozwoju UE. Współpraca nordycka w obszarze bezpieczeństwa może bowiem sygnalizować szersze zjawiska w obszarze euroatlantyckim, jak również być dla nich impulsem.
