Christ's College w Cambridge, rok 1949. Do stołu zasiada pięciu biesiadnik& oacute; w: C. P. Snow - wysoki urzędnik brytyjskiej administracji państwowej, powieściopisarz, autor & bdquo; Dw& oacute; ch kultur& rdquo;; Erwin Schr& ouml; dinger - fizyk, tw& oacute; rca teorii kwantowej mechaniki falowej; Ludwig Wittgenstein - filozof, autor dw& oacute; ch teorii dotyczących języka; J. B. S. Haldane - biolog, oraz Alan Turing - matematyk, kryptoanalityk, tw& oacute; rca koncepcji elektronicznej maszyny obliczeniowej (pierwowzoru wsp& oacute; łczesnego komputera). Rozmowa toczy się wok& oacute; ł problemu sztucznej inteligencji. Zdaniem Wittgensteina maszyna nie może stać się inteligentna bez całego bagażu doświadczeń będących udziałem człowieka. Wedle Haldane'a umysł jest tworem niezależnym od materii i łączy się jedynie z ciałem, zatem nawet wyrafinowana maszyna posiąść go nie może. Schr& ouml; dinger i Turing dowodzą, że o świadomości nie decyduje ta czy inna materia, a jedynie spos& oacute; b jej zorganizowania. Czy istotnie tak przebiegałaby ich poobiednia dyskusja i do jakich ustaleń m& oacute; głby dojść ten niebanalny kwintet, gdyby owo spotkanie odbyło się naprawdę?
